Late

BAWAT umaga, hinihintay kita sa lugar kung saan tayo unang nagkita. Umaasa ako na darating ka kasabay ng pagsabog ng liwanag, at ang mundo ay unti-unting nagiging maingay sa busina ng mga sasakyang dumadaan. Sumasabay ako sa takbo ng mga taong nagmamadaling pumasok sa kani-kanilang trabaho. Naghihintay ako sa isang sulok ng aking pangugulila at pagkabalisa.

Una pa lang, alam kong ikaw ang magliligtas sa aking pagkabagabag. Madami na ang dumaan ngunit batid ko na ikaw ay sadyang kakaiba. Nakuha mong ibalik sa akin ang masasayang alaala na nalimutan ko na. Ang masayang pakiramdam nung ako’y natutong sumakay sa bisikleta, habang dama ko ang hangin na dumadampi sa aking mukha. Ang ligayang naramdaman ko nung ibinili ako ng nanay ko ng robot na Voltes V. At nung gumising ako ng isang umaga na hindi na ako maglalanggas pa. Masaya lahat ang karanasang iyon. Ikaw lang ang nagpadama ulit sa akin.

Natatandaan ko pa, nagmamadali akong pumasok noon sa opisina. Kulay pula at dilaw ang suot mo. Mga ilang araw rin ang nagdaan bago ko napagtanto na yun ang uniform niyo dahil araw-araw na ganun ang kulay ng iyong suot. Nabighani mo na ako dati pa. Tuwing umaga ay sinubukan kong sabayan ka sa pagpasok, hindi ako nagkamali ng oras ng iyong pagdaan. Simula noon, naging masaya ang byahe ko sa tuwing makakasabay kita pagpasok. Kahit mabilis at saglit ang byahe ay sinulit ko ang bawat pagkakataon na nakakasabay kita. Binalik mo ang ngiti sa aking mga labi. Naramdaman kong unti-unti akong bumabangon sa aking pagkakadurog at dahan-dahang nagkakaroon ng kulay ang paligid.

Maayos na sana ang lahat.

Nasasanay na akong kasama ka ngunit isang araw ay bigla ka na lang hindi sumipot sa ating tagpuan. Alam kong hindi ko kailangang umasa dahil wala namang namagitan talaga sa atin kung hindi ang pagsabay ko sa iyo. Subalit labis akong umasa at nag-akalang makakasabay pa kita nang matagal. Nawala ka na lang bigla at nagsimula ulit akong mangulila. Dinamdam ko nang lubusan ang pangyayari, at magmula rin noon ay lagi na akong nahuhuli sa pagpasok. Hindi na ako nakakagising nang maaga. Tinadtad ng late ang attendance ko sa opisina. Gumuho ang aking mundo. Mas lalo akong nasaktan nang isang umaga ay nakita kita ulit. Ngunit hindi na kagaya ng dati ang iyong pagdating. Mabilis mo akong dinaanan. Ni hindi ka man lang tumingin sa akin. Ipinarating mo sa akin na ako ay isang walang kwenta at mabahong amoeba. Masakit. Sobrang sakit. Simula nung araw na iyon ay hindi na kita nakakasabay kahit iisa lang ang ating daan at madalas pa rin kitang nakikita.

At ngayon, ipinipinid ko ang pinto ng aking puso tulad ng pagsara mo ng iyong pintuan sa isang pangarap na di sana’y napakaganda. Hindi na kita ulit makakasakay pa, alam ko. Pero umaasa pa rin ako na isang araw, malalaman ko kung saan kita ulit makakasabay. Sa lugar kung saan walang mga buwayang manghuhuli sa iyo sa tuwing ikaw ay magpapasakay. Pagka’t alam kong ikaw lang ang bus na tumatakbo na hindi punuan. Na mabilis na binabagtas ang kahabaan ng Skyway na walang hintuan. I heart you, Roval.