Si Jumong, si Nephew, si MVP at isang Linggo na walang kuryente

NITONG nakaraang Sabado ay nagpunta kami ni Labidabs sa MOA. As usual, sinamahan nya akong bumili ng pantalon. Hindi kasi ako sanay na bumili ng gamit nang mag-isa lang. Gusto ko talaga yung may kasama ako para may magsasabi kung okey ba sa akin yung damit, at sya lang ang nakakasama ko na talagang pag pumili ng damit e bagay sa akin. Sinamahan ko rin sya sa kanyang pagpapaganda kaya kahit mga ilang oras akong naghintay sa skin clinic e sulit naman, nagbasa lang ako ng libro ni Jay Panti habang naghihintay at pagtapos nun e masaya na kaming umuwi. Hindi ko na rin ikukwento na nag-alburoto ang tyan ni Labidabs baka kasi magalit sya pag nabasa nya ‘to. hehehe. Hindi ko lang alam kung anong pumasok sa isipan ng mga tao nung Sabado at lahat yata ng naninirahan sa Pilipinas e nasa EM-OH-EY. Andaming tao. Sabi ng iba dahil daw yun sa Pyrolympics kaya madami ang nanood. Pakshit. Nahirapan kaming makahanap ng sasakyan kaya napagdesisyunan na lang namin na sa Chowking Baclaran na lang kumain. Buti na lang din at hindi pa sila nagsasara kahit alas-onse na ng gabi at pasara na sila. Feeling ko tuloy, mga artista kami na kumakain sa exclusive resto kasi kami na lang yung customers na pinagbuksan nila. Ayos din ang service. Talagang naasikaso kami ni Clang. Nagtataka lang ako nung umorder ako ng iced tea e hindi na tinatanong nung babae yung pangalan ko. Nagulat na lang ako na ang name ko sa resibo e ‘Jumong.’ Siguro, na-cutean sa akin yung kahera at nakita nya na medyo hawig ako kay Jumong. Mukha rin daw kasi akong korean. nyehehehe. Siguro, isang pahiwatig yun na magtatrabaho na ako kasama ang mga lahi nila. Nag-aaplay na kasi akong teacher ngayon at ang magiging estudyante ko e mga korean. Hindi ko rin alam kung tatanggapin ko ba yung job offer. Kung sakaling hindi kami magkaintindihan ng mga estudyante ko, isa lang ang isasagot ko sa kanila — “Ja..jajampong!” (Tsaka na lang yung pic ng resibo para may ibidinsya.)

                                         ***************************************************

For the fist time in my life e meron na akong pamangkin. Nanganak na kasi yung asawa ng kuya ko. At ang anak nila ay lalake. Nabasa ko lang dati, karamihan daw sa mga adorable couples e nagkakapanganay ng babae. Tingnan mo sila Gabby at Sharon, Richard at Lucy, Tom Cruise at Bradd Pitt, pare-parehong babae ang panganay nila. So it means na yung kuya ko at asawa niya e hindi adorable. hehehe. Joke lang pow kuya. Hindi ko pa nakikita yung baby pero sabi ng nanay ko e kamukhang-kamukha daw ni kuya yung bata. How unfortunate. Joke lang pow ulit. hehe.
Pero dahil sya ang first pamangkin ko, I’m sure magiging spoiled sya sa akin. Huwag lang syang lalaking kagaya ni kuya. hehe. Hindi ba mukhang galit ako sa kuya ko? Hindi naman no. Impak, saludo ako sa kanya dahil hindi sya gaya ng ibang lalake na nambubuntis tapos tsaka iiwan yung babae. At least, si kuya pinlano nya yung pagpapakasal nya at pagkakaroon ng anak. Mabilisan nga lang. hehe. Masaya na rin ako dahil hindi sila gaya ni Jennylyn Mercado na ginaya yung tag line ng commercial ng isang gatas sa TV.

Jennylyn – “I got kinky, I got horny, I got preggy, but see, I learned.”

                                                      *********************************************

Gusto kong i-congratulate ang kapatid ko sa pagkakapanalo nila sa pa-liga ng Magnolia sa lugar namin. Hindi lang sila nag-championship (tama ba?) hindi lang sila nag-champion, sya pa ang MVP ng liga! Yehey! Palekpekan! Proud din ako bilang kapatid niya kasi hindi naman ganun kadaling maging MVP no. Lalo na kung 22 years old ka at 5′10″ ang height mo tapos ang mga kalaban mo e mga patpating teenagers na lamang lang ng konting height kay dagul. bwahahaha. Sa totoo lang magandang achievement na yun sa kapatid ko dahil alam kong hilig nya talaga ang basketball. At pinaghusayan niya talaga ang laro nya. Kaya nga nararapat lang na sya ang tinanghal na MVP. Sporty rin kasi ang bawat myembro ng pamilya namin. Kung hindi nyo naitatanong e varsity ako ng pick up sticks nung hayskul at ako ang laging nananalo sa palaro. Ang tatay ko naman e runner dati yung nga lang hindi sya nananalo kasi bago sya maging runner e swimmer sya. Tapos nung tumatakbo na sya e akala nya same rule yung sa 50 meter dash ng swimming kaya nakakailang ulit syang pabalik-balik sa finish line at starting line. Eto nga pala ang pic ng kapatid kong nabiyayaan ng height at kagwapuhan – MVP – Palekpekan ulit!

                                            **********************************************

Kahapon naman e hindi na ako umalis ng bahay para makapagpahinga naman. Hindi na rin ako nagsisimba kahit na sa street namin e dalawa ang simbahan. Sa kanan e Catholic church at sa kaliwa naman e baptist church. Nasa iyo na lang kung saan mo gusto, kung saan maraming chickababes na nagsisimba. hehe. So maghapon lang akong naka-stuck sa bahay at binalak kong mag-blog ng hapon at para na rin makapag-upate ng resume. Sa di inaasahang pagkakataon e nag-brownout. Bechabaygaliwaw! Kung kelan naman Linggo, tsaka pa nawalan ng ilaw este ng kuryente. Kaya yun, nag-yakult na lang ako para maibsan ang aking pagkauhaw. Pero magdidilim na at wala pa ring kuryente. Napansin ko rin na sa kapitbahay naming mahilig mag-videoke (nang wala sa tono) e may kuryente na sila. Pakshit. Kami na lang ang wala. Tumawag na si mama sa meralco bago sya umalis ng tanghali pero alas singko na e wala pa rin ang mga linemen. Si Ignay lang ang kasama ko sa bahay at wala si MVP na marunong talaga pagdating sa mga kawad-kawad ng kuryente. Si MVP kasi ang ECE sa amin at magaling syang mag-ayos ng mga sira lalo na pagdating sa mga electrical problems. Sya rin ang taga-kabit ng jumper sa street namin. hehe. Biro lang. At dahil magdidilim na, naisipan ko na lang na tingan ang fuse box. Sinipat ko kung ang problema e ba doon lang. Matapos kong i-off at i-on ang switch. Binuksan ko ang ilaw — presto – nagkakuryente at umilaw na! Palekpekan na naman! Ang galing kasi trial and error lang ng isang unggoy na gaya ko e nasolusyunan ko ang problema. Naging masaya si Ignay at nag-blog hop na ang gaga habang dumating ang mga taga-Meralco at masigla nyang binara.