A day in the life of elyanor rugby

LAST Saturday nga pala nag-brownout sa opis. Sa hindi maipaliwanag na kadahilanan, bigla na lang nawalan ng kuryente. First time na nangyari yun sa opisina namin. Sabi ng guard eh may generator naman kaya tuloy pa rin ang trabaho pero mga ilang minuto lang bago napagana yung generator eh bumigay na ito at nagdilim ulit sa opis. Mukhang disco club tuloy ang opisina namin dahil mga emergency light ang nakasindi. Gusto ko ngang umorder ng ice cold greh behr(sabi ni jet li sa commercial) at sisig sa canteen para kumpleto na. Inasahan kong papauwiin kami dahil wala naman kaming gagawin pero nabigo akong umasa dahil pinaghintay kami ng boss namin. Nauwi na lang sa kwentuhan ang aming natitirang oras sa opis. Sa tagal ng aming paghihintay marami kaming napag-usapan ng mga opismeyt ko.

-hindi kami makakasakay ng elevator dahil walang kuryente, may mga nagsabi naman na gumagana pa rin dahil may mga trabahador ang kumpanya na humihila ng tali ng elevator kapag paakyat ito at kung pababa naman ay bibitawan na lang ang tali at ihihinto sa tamang floor. Exciting ang ganung scene dahil kapag nagkapaltos na ang mga humihila ay pwede na nilang bitiwan ng tuloy-tuloy ang tali hanggang sa dumiretso sa basement ang mga passenger.
-may mga nagsabi namang gumagana pa rin daw ang elevator dahil pinapatakbo ito ng steam, may mga nagsusunog ng uling sa basement at ang pressure ng usok ang nagpapaangat sa elevator yun din daw ang dahilan kung bakit nag-amoy tinapa ang mga pumasok ng second shift nung araw na yun.
-kung brownout sa opis namin malamang buong Makati brownout din. Inisip tuloy namin kung tumatakbo ang MRT, pero sabi ng isang opismeyt ko hindi raw nawawalan ng kuryente sa MRT. Kung sakali man na mawalan eh madali lang masolusyunan dahil tatakbo pa rin sa pamamagitan ng bayanihan. Magtutulong-tulong daw ang mga pasahero ng MRT na itulak ang tren hanggang sa umabot sila sa istasyon na bababaan nila. Siyempre habang umaabot sa pinakadulong terminal eh lalong kumokonti ang tumutulak kaya malas mo na lang kung sa dulo ka talaga bababa. Diba wise? Dito raw mapapatunayan kung may katangian pang bayanihan ang mga Pilipino ngayon.
-dahil nga sa madilim sa opis eh naisip na namin na magandang pagkakataon ito para magkaroon ng social activity ang kumpanya to promote camarederie or good relationship with our coworkers. Naisip namin na ang magandang activity ay taguan. Oh diba mas mahihirapan maghanap dahil nga madilim. Mas masaya kung sasali si boss. Mataba yun kaya madali lang makita kapag nagtago sa ilalim ng cubicle o sa CR ng mga babae. Boom Sir tabatsoy! Sisiksik ka pa diyan sa locker ha! Hahahaha! Tapos siya naman ang maghahanap sa amin, sa dami ba naman ng empleyado eh ewan ko lang kung mahanap niya lahat sa loob ng isang opis hour. Baka nag-uwian na yung iba eh naghahanap pa rin siya sa fire exit. Pero kung magaling siya sa strategy eh pwede namang collective na lang ang pag-boom niya sa mga makikita niya gaya ng: Boom Legal Department! Boom Editorial Department! Boom Maintenance Department! Boom Security Department! Boom! Boom! Boom! Mas maaga siyang matatapos at mapapadali ang pagka-atsoy niya kung ganun na lang ang paghuli niya sa mga empleyado.

Masaya kaming nagtatawanan nang biglang magkakuryente. Isa-isang sumindi ang ilaw. *aaaaayyyyyyyyyyy….*
sabay-sabay kaming nalungkot dahil oras na naman para magtrabaho. Biglang namatay ulit ang mga ilaw!

*YEEHHHHEEEEYYYY!!!*
Bumukas ulit!

ooooowwwwwww.**
Nawala ulit!

*YEHHHEYYYYYY!!!!* Kasabay ng masigabong palakpakan. *WOHOOOOOOOO!!!*

Hindi na ulit nagkakuryente. Kahit madilim nakita kong marami ang nakangiti sa mga opismeyt ko. Mga batugan.
Naalala ko nung bata pa ako, kapag nag-brownout sa lugar namin malungkot kami ng mga kaibigan ko. Adik kasi kami sa mga palabas sa tv noon, lalo na kapag gabi. Marami kasi kaming inaabangang mga palabas. Isa pa, kapag brownout eh kung ano-anong mga nakakatakot ang kinukwento sa amin ng matatanda para di na kami lumabas at makipaglaro. Kaya kapag nagkakuryente na at isa-isang nagsisindihan ang mga ilaw malalaman mo agad na may kuryente dahil malayo pa lang may mga sumisigaw na at nagpapalakpakan pa. Doon ko natutunan na mas mabilis ang sound kesa sa light. At kapag sumindi na ang ilaw sa bahay namin hihipan namin ng mga kapatid ko yung kandila, pipikit muna at magwi-wish na parang bertdey sabay ihip sa apoy. Tapos, palakpakan na! Baliktad pala pag tumanda ka na at nagkatrabaho, mas nanaisin mong walang kuryente kesa sa meron. Pero kis-to-kis basis pa rin yata ‘to.

Balik tayo sa opis. Naubos ang oras namin sa kahihintay ng kuryente. Nagkaron na ng kuryente sa ibang opisina ng building pero wala pa rin sa amin. Nasira na yata yung power system ng kumpanya dahil sa palyadong generator. Natuloy ulit ang aming usapan sa kung ano-anong bagay.

-may nagsabotahe ng power supply sa aming kumpanya. Hula namin yung nagresign na empleyado sa amin last week dahil nais niyang gumanti sa kasamaang dinanas niya sa masungit naming boss. Tumatawa siya siguro nung mga oras na yun dahil nagtagumpay ang kanyang balak. (Theory lang namin yun)
-isang linggo pa bago magkaroon ng liwanag sa opis namin dahil bumibili pa ng mga gasera ang kumpanya. Yun na lang ang magsisilbing ilaw sa mga cubicle namin habang nagta-type kami sa typewriter. Ayos yun dahil wala nang makakasira ng PC, wala ng salary deduction, yun nga lang kapag may nakatabig ng gasera, sunog ang buong opisina.
-madilim sa CR ng mga boys. Nung umihi ako hindi ko makita kung saan ako umiihi. Sabi ng opismeyt ko eh mag-ingat daw ako dahil baka may bading na nag-aabang at nakakanganga na sa harap ko at handa nang isubo ang aking pagkalalaki. Kinilabutan ako sa sinabi niyang yun. Tuloy ilang oras kung tiniis ang pag-ihi.

Marami pa kaming napag-usapan. Isama na ang planong pagtatayo ng unyon para sa karagdagang benefits tulad ng vacation escapade sa hawaii, free iPhone sa lahat ng gwapong empleyado *ehem ehem*, at promotion para sa mga cute at humble na empleyado *ehem ehem ulit.*

Inabot na kami ng uwian at wala pa ring kuryente. Naisip ko na sana ito ang tipikal na araw lagi sa trabaho. Papasok ka, mag-iinternet, magkakape, mawawalan ng kuryente, magkikipagkwentuhan, kakain ng lunch, papaypayan ka ng boss mo habang natutulog ka, tapos uwian na. Haaaayyyy… Sarap ng buhay…This is life, this is my kind of day.