Malaking kasalanan ba kung i-de-delete ko ‘tong blog na ‘to sa mga taong walang pakialam?

Ayan. Ngayon lang ulit ako nagkaroon ng oras para makapag-update nitong blog ko. Ang totoo nyan, nag-work from home ako ngayon. Sa trabaho ko kasi, pag tinamad ka pwede mo na lang gawin sa bahay mo yung trabaho mo. At dahil tinatatamad pa akong magsimula sa trabaho naisipan kong mag-post muna nang mabilisan kahit sobrang bagal nitong PC na na-rent ko.

Ano na nga bang nangyari sakin simula nung pinost ko yung mubi rebyu tungkol kay Azumi at lumipat kami ng opisina mula 42nd floor hanggang 2nd floor na lang. Madami. Natuto na akong tumawid sa baha ng Makati kapag biglang bumuhos ang malakas na ulan. Natutong makipagtawaran sa mga sidecar drivers para maitawid ka lang sa kabilang kalsada at makaiwas sa mas malalim pang baha. (Lampas ulo kasi ang baha sa may Pasong Tamo — lampas ulo ng tite.) Natutong huwag masyadong malikot sa bagong opisina dahil masasanggi mo ang pwet ng katrabaho mong isang kulangot lang ang layo sa iyo. Mukha kasing internet shop yung opisinan namin. Parang netopia na alisin mo lang yung divider. Makailang beses ko na ring nasanggi yung tumbler ko at nakatapon ng tubig. Natuto rin akong magtiis sa pangangati ng mga daliri at utak ko sa pagba-blog dahil walang internet sa bago naming opisina. Pakshit talaga. Kaya napabayaan ko na ‘tong walang kwenta kong blog. Sa awa naman ni Papa Jesas, nadiskubre naming pwede pa rin pala kaming mag-intarnets sa opisina. Patago nga lang at sa kamalas malasang pwet ng demonyo, katapat ng station ko yung pintuan ng IT sa opis namin kaya hirap pa rin akong sumilip at mag-blog. Mga ilang weeks pa, makakaporma rin ako. hehe

<Trabaho muna….>

Ayan. Tapos na rin ako sa binahay kong trabaho. Magdadagdag lang ako ng konti. Update nga rin pala sa buhay ko. Wala lang. Gusto ko lang isulat ‘to at hayagan kong sasabihin sa blog na ‘to. Mahirap na baka dumaan pa dito yung bubwit na yun balang araw at magtanong sa akin kung bakit wala akong post tungkol sa kanya. Sya nga pala, first time kong mag-celebrate at batiin ng happy father’s day. At masaya kong sasabihin na naging masaya ang paghihintay ko. Ka-birthday pa ni john lloyd yung munting anghel ko. At dahil din dyan, pansamantala ko munang iiwan ang blog na ‘to. O kung papalarin, hindi ko na talaga babalikan. Sa iba na ako magkukuta para mas exciting. Basta dun na lang ako sa kabilang blog ko magpapaliwanag.

May nagbabasa pa pala ng walang kwentang blog na ‘to

Medyo minsanan na lang ako maka-log in sa blog na ‘to kaya hindi na ako makapag-update. At pakiramdam ko, nandito ako sa phase na na-stuck up na naman ako dahil may nakabarang kung ano sa lalamunan ko na hindi ko mailabas. Ang totoo nyan, (marami rin naman yata ang nakakaalam) may isang yugto (tama bang yugto o mas magandang sabihin na parte?) o parte sa buhay ko ngayon ang pinagdadaanan ko. Isang bagay na hindi ko pa kayang isulat sa blog na ‘to. Wala na rin naman sigurong interesadong mambabasa ang makikialam sa may amag na may-ari nitong blog. Isa pa, wala akong lakas ng loob na magsulat ng ganitong problema (o hindi ko na masasabing problema dahil unti-unti ko nang nakikita at nararamdamang masayang mabuhay pag may ganitong blessing ang Dyos, kasama ng mga taong malapit sa akin) at dumating ang panahong mabasa ito ng isang taong parating sa buhay ko na mamahalin ko nang buo. Mahirap ipaliwanag, mahirap maghanap ng mga salitang aangkop para isulat ang mga ganitong bagay. Nararamdaman kong maglilipat na naman ako ng blog. Pero hindi ako nagsasalita ng tapos. Tutal wala rin naman kayong pakialam.

Salamat sa mga taong nakinig at nagbigay ng payo. Inaamin kong nung una e naguluhan talaga ako. Hindi ako handa sa ganung pagsubok. Pero nandito na ‘to kaya hindi ko dapat takasan ang mga pagkakamali ko. Hindi ako gaya ng mga lalaking artista sa pinoy local tv na kaya nilang takbuhan ang mga ganitong pangyayari sa buhay nila. Hindi ako si Zaido. Ngayon, masasabi ko lang na handa akong pangatawanan ang mga desisyon ko; at kung ano man ang mangyari, alam kong may mga taong handa akong tulungan at hindi ako iiwan sa ere.

Huwag nyo na lang seryosohin tong post na to. Gusto ko lang talaga mag-update. Bwakananginangyan. I hate my online life right now.

I heart Azumi <3

Wala talaga akong balak mag-blog ngayon pero dahil na-inspire ako sa napanuod ko kagabi at pagkatapos kong basahin ang lumang post ni pareng glenn, naisip kong ngayon na mag-post nito. Matagal ko na ring binabalak na magsulat ng mga movie reviews sa blog na ‘to. Pero hindi yung mga seryosong reviews na pwedeng pagbasehan ng mga movie enthusiasts of taga-hakot ng pirated dvds sa Quiapo o Baclaran; yung katuwaan na review lang o yung masabi ko lang kung anong nagustuhan ko sa pelikula. At ngayon, uumpisahan ko sa pelikulang “Azumi.” Oo, loser ako dahil alam kong matagal na yang movie na yan pero kagabi ko lang napanuod. Ilang beses ko na ring nasaksihan yan sa mga bus byaheng Ayala Av Makati, pero lagi kong nakakalimutang bumili ng kopya. Maganda kasi yung bidang babae kaya madali akong nahumaling sa dating ng kanyang karisma. Nahirapan din akong makahanap ng pirated dvd nyan kasi nga pirated yung pinagbibilan ko. Akalain mo nga namang inalok ako nung isang tindero ng dvd ng Spider-Man 1 tapos Spider-Man 2 pero pag-testing namin ng Spider-Man 2 e si Batman na yung lumabas na bida. Bwakananinang piracy yan. Kaya medyo natagalan ako makahanap ng magandang pirated copy ng Azumi na yan.

Aya Ueto as Azumi – Maputi kahit kili-kili

Back to the topic na tayo. Si Azumi ay isang babaeng samurai na mula pagkabata ay tinuruan ng kanyang master para maging isang assassin. Tapos, gusto nyo pa ng spoiler? Click nyo ‘to – .

Eto pala –

Sasabihin ko na lang kung ano yung nagustuhan at napansin ko sa pelikula. Magagaling yung fighting scenes na pinakita mula umpisa hanggang katapusan. Although merong mga eksena na parang nanunuod ka na lang ng Final Fantasy kasi masyadong computerized yung graphics. Tsaka may mga bakbakan na imposibleng mangyari sa totoong buhay tulad na lang paglipad-lipad sa mga bubungan ng bahay ng mga ninjas, tapos yung pagtalon talon ni Azumi na hindi man lang makitaan ng panty o kahit yung singit man lang. That’s so impossible. Hindi ganun yung napanuod ko kay Annie ng Shaider. Favorite part ko dun e nung binihisan si Azumi ng kimono tapos ngumiti sya, feeling ko gumulong ng ilang kilometro yung betlogs ko. Astig din yung fighting scenes nung sinugod na nila yung mansion ng kalaban. Tanga tanga lang yung master kasi nagmadali syang patayin yung boss na hindi nag-iisip.

Marami ring lessons na itinuturo yung movie na ‘to. Tulad na lang ng pagbabasa ng subtitles kasi Japanese yung language ng mga characters, kaya dapat mabilis kang magbasa ng mali-maling grammar at spelling ng mga adik na gumawa ng subtitle. Binibigyan din ng importansya yung tunay na pagkakaibigan ng isang samahan. Medyo awkward lang yung papatayin mo yung kaibigan mo nang harap harapan tapos lagi mo syang aalahanin kahit saan. Malupit yung twist between following your mission in life at tunay na nararamdaman mo o gusto mong gawin sa buhay. Yun yung malupit sa pelikulang ‘to. May sense. Tsaka maganda at seksing bida.

Sunod kong papanoorin yung Azumi 2. Sana si Azumi pa rin yung bida sa pirated copy.