Protected: Désolé. Je t’aime

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Red + Red = Blue

DALAWANG sakay na lang, makakarating na ako ng bahay at makakapagpahinga. Pagod na ako sa byahe. Apat na sakay. Isang jeep, isang tricycle, at dalawang bus, nakakaubos ng lakas ang byahe pauwi. Tinagtag na lahat ng kulangot ko sa alog ng sasakyan at nalamog na ang betlogs ko sa kakatalon ko sa upuan. Laging ganito ang nararanasan ko tuwing gabi. Nagbibilang pa ako sa isip ng aking kaperahan nang sumenyas ang konduktor sa babaaan. Nagmadali akong bumaba ng bus. Putangina, ang laki talaga ng itinaas ng pasahe. Yung dating 28 mula Buendia hanggang Las Piñas e 40 na ngayon. Saang butas ng kuyukot ko kukunin yung ganung kalaki na itinaas. Nung unang beses nga akong siningil ng kondutor ng ganun, gusto ko syang hamunin ng suntukan. Mamarkahan ko sana yung mukha nya ng kwarentang butas. Pero hindi na rin ako nakaangal. Ganun talaga ang buhay, lalo na pag nasa Pilipinas ka. Habang naglalakad patungo sa sakayan ng dyip, nakayuko akong nag-iisip. Dalawa lang ang tanging paraan na pwede kong gawin para makatipid. Una, ang maghanap ng ibang trabaho na magbibigay ng mas mataas na sahod. At pangalawa, ang humanap ng boarding house na malapit sa opisinang pinapasukan ko. Sa ganitong paraan, hindi ko poproblemahin ang budget sa pamasahe.
Nakayuko pa rin akong naglalakad at minamasdan ang dinadaanan, baka sakaling may mapulot akong pera. Ganito naman ako lagi, kahit sa panaginip madalas akong nakakita ng pera sa daan. At sa tuwing gigising ako, daig pa ang sayang nararamdaman ko sa mga wet dreams na kasama ang mga teletubbies na nakalampungan ko.
Malapit na ako sa may palengke, sa may mga kariton ng mga nagtitinda ng prutas. Maingat kong nilalapat ang aking panigin sa kalsada dahil medyo madilim. Malapit sa isang kariton na may mga saging, may nakita akong isang papel. Gusot na maliit na papel. Medyo malayo pa ako pero nakikita kong mukhang bago. Kinilatis ko sa di kalayuan. Habang papalapit, lalo kong nakikita ang kulay ng papel. May nakatayong lalaki sa tapat nito pero hindi nya pinapansin. Malapit na ako. At pagtapat ko, tiniyak kong hindi lang simpleng papel ang nasa harap ko. Isandaang piso. Bumilis ang kabog ng dibdib. Tinapatan ng kanang paa. Yumuko nang mabilis. Dinampot. Nang inunat ang katawan, nakita kong nakatingin ang lalake sa hawak ko. Mabilis akong naglakad palayo papunta sa sakayan. Pera. Isandaang piso. Ang swerte ko naman. Madami na rin akong magagamit sa perang ito. Sa isandaan, pwede ko nang ilibre si Labidabs ng N2 sa Jollibee. O kaya bilhan ko sya ng dalawang Frost Blends para sumaya naman ang pagpupuyat nya sa trabaho. Sa isandaang piso, pwede ko nang maibili ang sarili ko ng mga dalawang donuts sa Krispy Kreme o kaya madaming donuts sa Dunkin. Sa halagang yun, pwede na rin akong bumili ng happy meal sa McDo at magkaroon ng libreng laruan. hehe. Pwede na rin yung pamasahe na aircon bus ang sasakyan ko balikan. Pwede ko ring ipambili ng chicken skin sa tabi-tabi at kakainin ko lahat hanggang pag-uwi. Medyo madami na rin akong mabibili sa abot ng isandaang piso.
Hindi pa ako gaanong nakakalayo nang may narinig akong sutsot sa aking likuran. Binilisan ko ang lakad. Lumakas ang sutsot. Naramdaman kong may humahabol sa akin. Bwakanangina, mukhang magiging bato pa ang pera ko. Mabilis kong ipinasok sa bulsa ng aking jacket ang isandaan. Hindi ako aamin. Hindi ko ‘to ibabalik. Hindi pala ibabalik. Hindi naman sa kanya ‘to e.
Naalala ko pa nung bata ako, may napulot akong kumpol na perang papel sa tapat ng bahay namin. Siguro, nagkakahalaga ng dalawang daan yun. Tig-bebente at tig-sasampu. Dahil sa walang alam, pinagtanong ko sa mga tambay sa amin kung kanino ang pera. May isang kapitbahay ang umangkin. Sa kanya raw yung pera. Binalik ko. Huli na nang malaman kong hindi pala talaga sa kanya yung pera.
Natuto na ako. Kung walang pangalan, kung walang ebidensya, kung hindi ko nakita kung kanino talaga yung pera, hindi ko ibabalik sa nang-aangkin. At ngayong gabi, akin ang isandaan ito. Akin lang. Akin. Mine. Period. Amen. Sya Nawa.
Nag-isip na ako ng paraan para hindi niya makuha ang isandaan sa akin. Ipagtatanggol ko ‘to. Sasabihin kong ako ang nakakita at nakapulot. Stib; finders keepers. May laway ko na. Pag nagpumilit ang gago, pipilitin ko syang maglabas ng ebidensya. Papabigkas ko sa kanya yung serial number ng pera. Ano yung palatandaan nya o kung kaninong mukha yung nandun. Bakit nya hinulog? Bakit hindi nya nakita kaagad e nakatayo na sya dun kanina pa? Kung nagpumilit pa, sasabihin kong bente pesos lang yung napulot ko, hindi isandaan. Ayos na. Hindi ko ibibigay.
Naririnig ko pa rin yung sutsot. Papalapit at papalakas nang palakas. Binilisan ko pa rin ang lakad. Isang malakas na ‘hoy!’ ang isinigaw ng humahabol sa akin. Eto na ‘to, kung magpupumilit pa ang loko, alam ko na ang gagawin ko. Pupunitin ko ang isandaan sa harap nya at itatapon sa ere habang tumatawa. Walang makikinabang sa amin. Patas lang. O kaya bobolahin ko at itatapon ko sa malayo sabay takbo sa dyip habang natawa. Mahirapan syang maghanap. Gago sya.
Malapit na ako sa dyip. Malapit na sya. Malapit na sila. Hindi lang pala isa ang humahabol sa akin. Marami sila. Napatigil ako. Tumingin sa likod. At nakita ko ang mga mukha ng mga gahamang sabik sa nahulog na isandaan. Putangina, ang papanget nila.
“Pare, sa akin yang isandaan na napulot mo” sabay pakita ng mga hawak nyang pera na nakasalansan sa kanyang kamay.
“Nagbibilang ako kanina nang mahulog yan” sabi ng lalaking kamukha ni Ungga Ayala na inunat lang ng konti sa height.
Pinagmasdan kong maigi ang hawak nyang pera. Unat lahat. Maayos ang pagkakasalansan. Bakit yung isandaan na napulot ko e gusot-gusot? Malaking kasinungalingan.
“Sa iyo ba ‘to?” sambit ko na may halong galit at paninindak.
“Oo!” umuusok pa ang ilong nya habang lumapit ang mga kasama nya sa akin at umaamba na.
“Okey” habang inaabot ko ang pera.
Sa loob loob ko, putangina, isandaan lang e para kayong papatay ng tao. Hindi ko ibubuwis ang gwapo kong mukha na makipagbasagan sa inyo dahil luging-lugi ako. Wala namang mawawala sa inyo. Mga panget. Sabay talikod sa kanila at sumakay na ako ng dyip.
“Tatanga-tanga ka kasi magbilang” sabat pa ng isa sa kanila habang kausap si Ungga na nakangisi.
Pagsakay ko sa dyip, isang matandang babae ang kumausap sa akin.
“Hindi sa kanya yung pera na ‘yun”
“Oo nga po e. Ang tagal nyang nakatayo dun sa pwesto na yun e hindi pa nya nakita yung pera. Nung pinulot ko, dun nya lang ho napansin.”
“Hayaan mo na.”
“Oo nga ho. Isandaan lang yun. Kaya kong kumita nun wala pang isang oras sa trabaho. Hayaan ko na lang silang mga gago sila kesa sa naman sa mapaaway pa ako.”

Moral lesson: Huwag magpapahalata ‘pag dumadampot ng pera. May mga unanong nanonood.

Ginoong WordPress Chronicles (The Misadventures of the GCMJ Boys)

Sa pagpapatuloy nang nasimulan ng ‘Malayang Pagsusulat,’ inihahandog sa inyo ng Astiging Mamon blog ang karugtong ng misadventures nila Gasti, Chilli, Maldito, at Jeck. Enjoy!

Mga tauhan:

Maldito a.k.a. Glenn
- Malakas ang appeal. Habulin ng chickababes. Pinapayuhang magsuot ng diaper ang mga nakaka-date, dahil tingin pa lang nya nakakabasa na ng panty.

Gasti
- Simpleng lalake. Gwapo rin daw. Faithful. Mahilig sa taguan. Tirador ng mga chiching sa opisina maging sa kalye man o sa kanyang blog. Ang imbisibol na laging nakikita. lols

Chilli
- Ang faithful sa lahat ng mga faithful. Stick to one at hindi dumidila sa ice cream na nadilaan na ng iba. May mga nagsabing kamukha nya si Marvin Agustin pero mas hawig nya daw si Marvin the Martian.

Jeck
- Looks pa lang, lusaw na ang mga matris ng kababaihan.

Chickababe/Luisa

- Hot chiching, chickababe, chicklet.

Mystery Guest Blogger
- Ang pinakamalupit pagdating sa pagiging magnet sa mga chickababes.

Tagpo:
Magkikita-kita ang magkakaibigan sa isang bar. Gaya ng dati, napag-isipan nilang mag-inuman at magkwentuhan tungkol sa buhay-buhay.

Gasti: Kumusta naman kayo bords? Tagal na rin nating di nagkita simula nung tumira si Jeck ah.

Maldito: Eto, gwapo pa rin. Yun nga lang, medyo may problema ako sa opis.

Chilli: Ano na namang kabulastugan ang ginawa mo sa opisina nyo?

Jeck: Paano kasi, umiral na naman ang pagka-maldito nyang si Glenn. Pati boss nya pinipilosopo pa nya.

Maldito: Ef way ay, di ako namilosopo no. Binara ko lang sya. Ang kulit kulit kasi e.

Gasti: E ano bang nangyari talaga?

Maldito: Ganito yun, nagdedebate kami ng seatmate ko tungkol sa theory of evolution ni Charles Darwin. Sabi ko hindi ako naniniwala dun. Umepal si boss, madaldal daw kami. Tinanong ko sya kung naniniwala sya, hindi ako sinagot at sinungitan ako lalo.

Chilli: O ano pang ginawa mo?

Maldito: Ayun, sabi ko sa kanya kung totoong nanggaling sa unggoy ang mga tao, bakit sya mukhang kabayo? Nagtawanan yung mga nakarinig sa opis, kaya naghihintay na naman ako ng memo for this month.

Jeck: Ayan kasi, sana sinabihan mo na lang na mukha syang unggoy na pa-evolve pa lang. At least di gaanong kaasar.

Maldito: Tama na nga. Mag-inuman na lang tayo.

Habang masayang nag-iinuman ang magbabarkada. May dumaang chickababe sa harapan nila at naupo malapit sa kanilang mesa. Nagkatinginan at nagngitian ang magkakaibigan na tila may iisang iniisip.

Maldito: Mga parekoy, hot yung chicklet na yan o. Kamukhang-kamukha nya si Maria Ozawa.

Gasti: Ikaw talaga. Basta chiching di mo pinapalampas e no. Paano mo naman nalamang kamukha nya si Ozawa. Sino ba yun? Hindi ba yun yung bina-blog ni Chilli na si Maria?

Maldito: Tange, magkaiba yun. May pornographic memory ako no kaya kilala ko sa mukha yung mga starlets sa Internet. Ikaw na ang mawalan ng gerlpren sa matagal na panahon, ewan ko lang kung di mo pa masaulo ang mga boldstars. lols.

Jeck: Pare, ang ganda nga nung chickababe. Mukhang nag-iisa lang o.

Chilli: Dare tayo? Kung sino ang makakuha ng number nya, sya ang pinakamalupit sa atin.

Jeck: Pinakamalupit? Nanglalatigo ba? Si Maldito na panalo dyan.

Chilli: Gago. Yung pinakamalupit pagdating sa mga chiching. Yung chick-magnet ba.

Gasti: Kailangan pa ba nun? E alam naman nating lahat na ako ang pinamalupit sa atin. Tandaan nyo ako na ang may asawa sa atin.

Maldito: Nauna ka lang pinanganak. Pero kung mas matanda ako sa iyo malamang naka-apat na panganay na ako.

Jeck: Hindi nabubuntis ang mga bading!

Maldito: Gagu! Burikat ka. lols.

Chilli: O sya, tama na. Umpisahan na natin. Tutal wala rin namang kwenta yang pinag-uusapan nyo. Ang makakuha ng number nya, hindi na magbabayad sa ininom natin at tatanghaling pinakamalupit. At kung dalawa o lahat man tayo ay makakuha ng number nya, ibig sabihin astig talaga ang grupo natin.

Sabay Sabaw: Call!

Napagkasunduan ng lahat na mauna na si Gasti. Lumapit siya sa kinauupuan ng babae at sinimulan ang kanyang mga da moves.

Gasti: Hello, miss. Year of the rooster ka ba pinanganak?

Chikababe: Huh? Bakit?

Gasti: Dahil para kang tandang na ginising ang natutulog kong puso. *Sabay kindat*

Chickababe: Gago! Lumayas ka nga sa harap ko. Tse!

Mula sa malayo ay pigil na nagtatawanan ang tatlo habang pinapanood ang pabalik na si Gasti.

Sumunod naman si Chilli na may dala-dalang beer.

Chilli: Hello, miss. Mukha yatang nag-iisa ka ha? Care for some drinks?

Chickababe: Thanks.

Chilli: Ako nga pala si Chillidobo. Chilli for short, dobo for long. Mukhang bago ka dito ah. Ngayon lang kita nakita.

Chickababe: Ngayon lang din kasi ako nagawi dito. May hinihintay lang ako.

Chilli: Ganun ba? Mukhang mas mapapadalas ako dito pag katulad mo ang lagi kong nakikita.

Chickababe: Haha. Bolero ka din no?

Chilli: Hindi naman. Nabobola ka ba?

Chickababe: Hindi rin. Hahaha.

Chilli: Ang cute mo naman tumawa, may period pa.

Chickababe: Tae ka. Alam mo namang blog entry to e.

Chilli: Oo nga pala. lols.

Chickababe: LOL

Chilli: Kailangan ko na palang umalis, pwede ko bang makuha yung number mo?

Chickababe: Sure. It’s 091943 —

*Puuuuuuooooooooooot*

Chickababe: Umutot ka? Ang baho!

Chilli: Hindi. Hindi ako ‘yun. :O

Chickababe: Ikaw yun. Ikaw lang malapit sa akin e. Pucha, ang baho naman!

Chilli: Sorry. Sorry … *Sabay takbo pabalik sa kanilang mesa*

Humahagalpak pa si Maldito habang palapit sa kinaroroonan ng babae. Sya naman.

Maldito: Ehem… ehem…

Chickababe: Hindi ko ibibigay ang number ko sa iyo.

Maldito: Huh? Indi ko pa naman iniingi a.

Chickababe: Alam ko namang yun ang pakay mo sa akin e.

Maldito: Ang sakit mo namang magsalita. Kung yung dalawang nauna sa akin e number mo lang ang kailangan nila, ako hindi. Mas higit pa dun ang kailangan ko.

Chickababe: Manyak ka no?

Maldito: Indi a. Malibog lang. lols.

Chickababe: Yuck. lols din.

Maldito: Ako nga pala si Glenn. You can call me Yours, and I can call you Mine.

Chickababe: Ayos sa banat a. I’m Luisa.

Maldito: Nice name. Nurse ka ba?

Luisa: Bakit? Gusto mong magpagamot ng sugatan mong puso? Luma na yan.

Maldito: Paano mo nalaman na may sakit nga ako sa puso? Nagbabasa ka ng blog ko no?

Luisa: Blog mo? Haller. Masabaw lang na blog ang binabasa ko. Other than that, wala na. Blogger ka ba?

Maldito: I pity you. Di mo pa pala ako kilala. (Pinakita ang papeles na nagsasaad ng findings sa puso nya.)

Luisa: Totoo nga. May sakit ka sa puso. So anong gusto mong gawin ko?

Maldito: Alam mo bang matagal na akong naghihintay at umaasang may magliligtas sa puso kong sawi? Matagal na ako tigang … sa pagmamahal. Ayaw ko nang makipaglokohan, ayaw ko nang makipaglaro. At sa tingin ko, ikaw ang babaeng sasagip sa aking pag-iisa.

Luisa: Huh? Teka lang, CR lang ako ah. Kanina pa ako naiihi e.

Maldito: Kung ayaw mo, huwag mo. Gaga! lols.

Luisa: Ewan ko sa iyo. (Umalis patungong CR)

Maldito: Sinabi ko na dati, ayaw ko sa lahat yung mga pakipot. Letse sila. I’m turning emo. Syet! (Sabay balik sa tumpukan ng magkakabarkada)

Pagkabalik ni Luisa sa kanyang table, agad namang tumayo si Jeck para simulan ang pagporma.

Jeck: Uhm, hello miss. May kino-conduct nga pala kaming survey para sa mga babaeng maganda tulad mo. Bilang isang sikolohista, nangangalap kami ng datos tungkol sa kung gaano kadalas mamuo ang pag-iibigan ng isang lalake sa isang babae kahit unang beses pa lang silang nagkikita. Naniniwala ka ba sa love at first sight?

Luisa: Ah eh? Ang gwapo mo naman. (LOL. blog ko ‘to, walang kokontra) Love at first sight? Medyo. Ikaw naniniwala ka ba?

Jeck: Ako? Hindi.

Luisa: Ah okey. So asan ang papel ng survey?

Jeck: Hindi pa gawa ang questionnaire e, ilalapat pa lang sa daraanan natin.

Luisa: Kala ko ba hindi ka naniniwala sa love at first sight? Eh I think you’re hitting on me.

Jeck: Dati yun, pero simula ngayon maniniwala na ko.

Luisa: Mukha mo. Di ka pa nga nagpapakilala e.

Jeck: Oo nga pala. Ako si Jeck. Pwede ko bang makuha ang number mo?

Luisa: Paano pag di ko binigay?

Jeck: Iiyak ako.

Luisa: Sige nga, iyak ka muna.

Jeck: Huhuhuhu.

Luisa: Gusto ko may luha.

Jeck: Huhuhuhu. May luha, may luha. Huhuhuhu.

Luisa: Ang corny mo. Eto na number ko, 09194345 —

Makukumpleto na sana ang number. Nagpapalakpakan na ang magkakabarkada. Nang biglang may nagsalita. Boses pekpek. Yung tunong ng matinis na boses na parang galing kay Matutina. May tono ng pagka-angas at paninindak.

Mystery Guest Blogger: Baby, tara na. Alis na tayo…

Luisa: Bhie! Buti naman dumating ka na. Kanina pa ako naghihintay sa iyo. Alis na tayo?

MGB: (Boses pekpek talaga) Oo. Tara na, late na tayo. Sino ba yang kausap mo?

Luisa: Ah wala, nagsu-survey lang. Let’s go, Hener. Bye, Jeck. Bye na rin sa mga kaibigan mo. lols.

Naiwang nakatulala si Jeck na may bakas ng pagkadismaya at panghihinayang. Kilala nya ang lalaking iyun. Ang lalaking may tinagong kalansay sa baul. Hindi sya pwedeng magkamali. Sa tunog pa lang ng boses, malupit na. Sa porma pa lang, pang-artista na, pang-palos pa. Si Heneroso. Ang lalaking kamukha ni Jake Cuenca sa picture pero kamukhang-kamukha ni Franzen sa totoong buhay. lols. Hindi sya makapaniwalaang swerte si Rens kay Luisa. Pero sabi nga ni Hener, dati na syang malupit pagdating sa chics.

Tinanggap ng apat ang kanilang pagkabigo. At kahit wala man sa kanila ang nakakuha ng numero ng babae, masaya silang umuwi at sinabi sa sariling meron pang next time.

…itutuloy

Mga sangkap na bumubuo sa isang malas na araw Part 2

- Gigising nang maaga. Hindi dapat malate dahil absent kahapon. Isa pa, payday ngayon.

- Bago umalis ng bahay mag-aalangan kung magdadala ba ng payong. Baka maabutan kasi ng ulan. Mapagdidesiyunang wag na lang magdala dahil panira sa porma.

- Naglalakad papuntang sakayan ng FX nang biglang bumuhos ang malakas na ulan.

- Mababasa ang pantalon, polo at bag habang patakbong nagmamadali sa sakayan.

- Pagdating sa terminal, magbibilang ng pamasahe dahil nagtaas na pala ng limang piso ang mga kolorum na kumag.

- Magkokompyut kung kasya pa hanggang opisina ang natitirang pera sa wallet. I hate math.

- Sasakay ng bus, uupo sa bandang hulihan.

- Makakasabay si first-ever gf na nagtatrabaho din sa makati.

- Magkakatinginan. Kaso lang sa unahan sya nakaupo at walang pag-asang makausap sya.

- Magbibilang ulit ng pera sa bus. Siniguradong kasya pa dahil tumaas na naman ang pamasahe.

- Pagbayad sa konduktor, nanlaki ang mata dahil syete pesos ang tinaas. Bwakanangina, nagkulang ang pamasahe ko sa dyip.

- Mag-iisip ng paraan kung paano makakarating sa opis na hindi maglalakad.

- Bumuo ng plano sa isipan, makikisabay kay ex.

   Bababa pa lang bus, hahabulin na si ex at mangungumusta:

   Ako: Hi, kumusta na? Dito ka rin pala nadaan? Kala ko sa coastal ka.

   Ex: Miss na kitang hayup ka.

   Ako: Ako rin e. Sabay na tayo.

   Ex: Sige ba. Anong number mo nga pala?

   Ako: Mamaya ko na lang sasabihin. Teka, kulang pala pamasahe ko sa dyip. Mag-wi-withdraw lang ako.   Mauna ka na.

   Ex: Huwag ka nang mag-withdraw. Libre na kita. Ano ka ba? Ngayon nga lang tayo nagkasabay eh.

  Ako: Naku, nakakahiya naman. Ngayon lang tayo nagkita e magpapalibre pa ako.

  Ex: Tangina, ang arte mo. Tara na.

  Ako: Salamat.

- Eto ang totoong nangyari: Bumaba sa Ayala MRT station. Ang bilis maglakad ni ex. Hindi ko na sya nahabol. Tae sya. Hindi ko na rin sinubukang habulin sya dahil alam kong mahal pa nya ako at ayaw ko syang paasahin dahil may gf na ako.

- Umakyat sa MRT station at mag-wi-withdraw na lang sa ATM.

- Pagdating sa ATM, ANAK NG BUTETENG SEMI-VIRGIN!!! NAWAWALA ANG ATM card KO!!!!

- Napahikbi saglit habang hinahanap ang ATM sa bag.

- At nang isinuko sa sarili na wala na talaga ang card, inumpisahang lakarin ang haba ng Ayala Ave patungong Paseo De Roxas.

- Dumating sa opis. Na-late ng isang minuto. Pero late pa rin yun at isang napakalaking kasalanan sa mahal kong kumpanya.

- Pagdating ng alas otso, hinintay ang uwian ni Labidabs at manghihiram muna ng pera sa kanya.

- Yun nga lang, pati sya wala pang laman ang ATM card at mamayang hapon pa magkakalaman.

- Bumalik sa opisina. Tumawag sa banko. Nagsimulang magtrabaho habang nagba-blog at hinihintay pa ang mga darating na kamalasan ngayong araw na ito.

- Sumasakit ang tyan ngayon. Natatae na naman.

With great money comes great responsibility

TAMAD akong tao. Hindi ako gagawa kung wala rin naman akong mapapala. Sino bang hindi? Wala naman sigurong taong tanga na gumagawa ng isang bagay pero wala naman palang makukuhang kapalit. Kahit naman siguro yung mga volunteers sa mga NGO e may napapalang kasiyahan sa puso nila kahit wala silang kinikita. At yun ang bumubuhay sa kanila.

Sa kaso ko, hindi ako nagkakaroon ng matinding motibasyon sa isang bagay na ginagawa ko kung wala akong makukuha. Sabihin na nating gaya ng pera. Sa katunayan, absent ako ngayon sa trabaho. Bakit? Wala lang. Ayaw ko lang makita yung pagmumukha ng mga taong nag-aalipin sa akin sa opisina. Buti sana kung kamukha sila ng mga napapanood ko sa red tube. Kung gasing ganda ba ni boss si Alison Angel e di alas singko pa lang ng umaga nasa opisina na ako at masayang nagwawakoff. lols

Ilang buwan na rin akong nagtiis. Lampas isang taon na. Matapos kong ma-regular at mabigyan ng mababang rate e nag-alburoto na rin ang butse ko. Ewan ko. Sa tingin ko hindi ko kayang ibigay ang isandaang porsyento ng talento ko sa aking kumpanyang mahal kung hindi rin nasusuklian ng tama ang pagtatrabaho ko. Kung tutuusin, kaya kong kumita sa ibang kumpanya o eskwelahan ng kagaya sa team leader ng group namin. Yung sweldo na magkakamal ka ng limpak limpak na salapi. Yung doube-digit kada payday ang lalabas sa payslip at ATM mo. Yung sweldo na makakaya mong ipagmalaki sa mga kaibigan mo kung magtatanong sila at hindi yung paiwas na sagot na “Basta, above hikahos ang sweldo ko.”

Sa totoo lang, kung hindi ako nagpalipat-lipat ng trabaho noon malamang nakakarating na rin ako sa iba’t-ibang bahagi ng Asya o tate. Nagpapadala kasi noon sa ibang affiliates ang kumpanyang pinagtatrabahuhan ko at isa ako sa mga maswerteng pinapadala ng kumpanya. Yun nga lang dahil sa pagbabago, naisipan ko rin umalis at maghanap ng iba. Kaya kong patunayan na kaya ko.

Ang tanong ko ngayon: Sapat ba ang binabayad sa akin ng kumpanya para gawin ang trabaho na ‘to?

Hindi ko na rin sila tatanungin isa isa. Hindi na ako magsasalita. Sisiguraduhin kong maibibigay ko ang resignation letter ko sa lalong madaling panahon. Nakakasawa na. Kailangan ko nang humanap ng mas magandang opurtunidad at tigilan ang pagiging bitter sa opisina araw araw. Tae sila. Hahayaan kong sila silang matataas ang sahod ang maging abala sa nakakasawang trabaho. Hmp. Tingnan ko lang kung may mauto pa sila. Kung alam lang nila, para akong nag-ayos ng isang sirang eroplano na binayaran sa halagang kinikita ng isang magtataho.

Ayaw ko na. Aalis na talaga ako. Wala rin akong naiipon sa mahal ng pasahe at baba ng sahod. Last na ‘to. Maghintay lang silang makahanap ako ng lilipatan. Humanda sila. Teka lang. Ano nga bang aaplayan ko? Saan ako mag-aaplay? Teka… Tiis na lang muna. Tae yan.